بلندی‌های بادگیر

بر بلندای بادگیر یک رمان بود ، یک نیستی که از تفکرات نویسنده به هستیِ تصویری تبدیل شد اما بربلندای آزادی بر بلندای شرف بر بلندای عشق داستان دو زوج ایرانی باشرف داستان پدر و پسر ایرانی با شرف داستان یک خانواده ۴ نفره ی شهید داستان جنین ۶ ماهه در شکم مادر شهید که بر بلندای های انقلاب ما ، کنار هم و چشم در چشم هم شهید شدند ، وقتی این متن رو تحریر میکنم ، اشک از چشمام سرازیر میشه ، و ب امید روزی که داستان این فرشته های آسمانی و باشرف به قاب تصویر بدل بشن ، من سعی میکنم دیگه نظر ندم احساس میکنم نمی تونم از تراژدی و غم ننویسم ، هر فیلمی میبینم ، هر آهنگی گوش میدم ، حتی آب دادن ب گل های خونمون هم ، یه جورایی مرتبط و مدیون و شرمنده اون عزیزانم منو ببخشید ، تمام

داستان واقعی جوونهایی که ضحاک زندگی براشون نذاشته بود و مجبور شدند کف خیابون اعتراض کنند اما به زشت ترین شکل ممکن سلاخی شدند اشکت رو در نمیاره؟

نیمی از مغز این کسخلا مسئول حماقت و نیمه دیگه‌ش مسئول لجاجته به امید روزی که مملکت با عقلانیت اداره بشه و گوسفندها در طویله نگهداری بشن نه پشت میزهای قدرت